fahriye abla
- ahmet muhip dıranas'ın bir şiiri. 6. sınıftaki türkçe öğretmenimin her derste, derse başlamadan önce, ezbere okuduğu şiir. bir insan neden böyle bir şiiri defalarca okur, diye düşünürdüm ama şiir işte. kime, ne anlatacağı, neyi hatırlacağı hiç belli olmuyor.
"hava keskin bir kömür kokusuyla dolar
kapanırdı daha gün batmadan kapılar
bu afyon ruhu gibi baygın mahalleden
hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!
hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
gözlerin, dişlerin ve akpak gerdanınla
ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla.
eviniz kutu gibi küçücük bir evdi
sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi
güneşin batmasına yakın saatlerde
yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede
yaz kış yeşil bir saksı ıtır pencerede
bahçede akasyalar açardı baharla
ne şirin komşumuzdun fahriye abla.
önce upuzun sonra kesik saçın vardı
tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı
içini gıcıklardı bütün erkeklerin
altın bileziklerle dolu bileklerin
açılırdı rüzgarda kısa eteklerin
açık saçık şarkılar söylerdin en fazla
ne çapkın komşumuzdun sen fahriye abla.
gönül verdin derlerdi o delikanlıya
en sonunda varmışsın bir erzincanlıya
bilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısın?
hala dağları karlı erzincanda mısın?
bırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasın
hatırada kalan şeyler değişmez zamanda
ne vefalı komşumuzdun sen fahriye abla."
tümünü gör