ebabil
-
orhan veli'ye ait bir şiir.
alıp içinde sesler uçuşan bu akşamdan
hafızamı bir deniz kıyısına çeken yol,
aydınlık rüyaların peşine düşen gondol,
mavi bir denizde yüzer gibi yanan şamdan.
tuşların üstünde karanlığın heyulâsı*
ve birden kalbe çırpınışlar veren hatıra.
çekmede beni saadet dolu dünyalara
mine parmaklarında sadalaşan hülyası
sıyrılmada gözlerimden yıllarca geceler,
ve yalnız kalmada bir yaz ram olan sahil.
uçuşmada gökyüzünde bir sürü ebabil:
sevgimi ve hasretimi ebedi kılan yer.
açık panjurularından seslerin dökülüşü.
bir göl mü ürpermede ruhunu uzaklarında?
ey yakın sevgiyi duymayan dudaklarında,
her yaşayıştan daha güzel olan gülüşü.
ılık gölgelerde unutup düşünceleri
beyaz etekleriyle bana göründüğü an
ve kapıları yeşil sabahlara açılan
sıcak tahayüllerle dolu yaz geceleri.
renkli fanusların altına doğan dünyası,
omuzlarında ay ışığından örgülerle
eklenmede içime hasret kaldığım yerle
mine parmaklarında sadalaşan hülyası.
(bkz: orhan veli kanık) -
şehirler ve açık alanlarda yaşayan, kırlangıca göre kanatları daha uzun ve kavisli bir tür kuş.
